در معماري قديمي ايران به خصوص در منطقه كويري انواع اتاق ها با نام هاي مختلف وجود داشته است. اتاقي در ضلغ غرب، ديگري در ضلع شرق و هر كدام مناسب براي استفاده در فصل خاص. در حقيقت گرداگرد حياط خانه انواع اتاق ها با مقياس هاي مختلف و براي مقاصد متفاوت طراحي مي شده است. مثلا اين اتاق چون سه در به روي حياط دارد به "سه دري" معروف است. به همين ترتيب "پنج دري" يا همان "پندري" نيز پنج در به روي حياط دارد. اتاق هاي ديگر اين خانه ها شامل "تنبل خانه"، "بالاخانه"، "ارسي"، "پستو" و مانند آن بوده است. اين "سه دري" را در يزد ديدم كه هنوز سر پا است. در هاي "سه دري" به روي ايوان يا به اصطلاح محلي تالار باز مي شود. چقدر زيبا است. نمي دانيد زندگي در آن چقدر راحت و لذتبخش است. ما در كرمان هم از اين اتاق ها بسيار داريم.
همين جا نكته ديگري را هم بگويم. آيا مي دانيد كلمه "بالاخانه" بعد از آن كه به گونه "بالاكاني" در زبان هندي رابج شد در دوران حضور انگليس در هند به گونه "بالكني" به زبان انگليسي وارد شد. سپس از زبان انگليسي به گونه "بالكن" به فرانسه رفت و دوباره در دوران قاجار از زبان فرانسه به ايران بازگشت. امروز از "بالكن" در زبان فارسي زياد استفاده مي شود، چه در سينما و چه در مغازه ها و حتي خانه ها. اما كسي ديگر از "بالاخانه" استفاده نمي كند. غم انگيز است! نه؟
